من ۳۰ خرداد بر می گردم

پیشنهاد لطفا

 

مشتاق دیدارتون

 

 

 

سلام

اومدم  صمیمانه از همگیتون بخاطر همدلی ها و همزاهیهاتون تشکر کنم و بنویسم که مشکل

ملیکای من ، از تومور نیست .....خدا رو شکر ....

اما به هر حال مشکل مغزی داره و به شدت هم مشکل چشم.

راستش از اول هم ، نظر پزشکان ، روی یک تومور بود .

بعد از مشکلات زیادی که کشیدیم تا ملیکارو برای  ام ار ای   ببریم و حتی نتونستیم ، این بچه رو

به یک آزمایش خون ساده رضی کنیم ، چه برسه به   ام ار ای    که به شدت میترسید ، تا جایی که

پزشکان مجبور شدند با بیهوشی  ، تمام تستهارو روش انجام بدن .

 

نمیدونم که چرا اینقدر دل مارو خالی کردن که این مشکل ، حتما ناشی از توموره و چه کشیدیم

تا آزمایشها انجام شدن .... و یعد که اشک شوف ریختیم از نتیجه ی   ام  ای  ار  ، وقتی

گفتن که تومور نیست و چه روزهای غریبی رو میگذرونیم تا ببینیم مشکل ملیکا کجاست ...

 

این وسط یکی دو روز هم به خوشی گذشت .

اولیش ، نوزدهم اردیبهشت ، تولد برادر کوچیکم بود که مامان رفت خونه ی خواهرم ، پیش ملیکا و

من موندم با یه عالمه جوون پر شر و شور و خلاصه " جوونی کجایی که یادت بخیر " .

 

دومی هم ، شب عروسی دختر عموم بود که همون روز ، مادر شوهرم که رفته بود دیدن برادراشون

و برگشتن که با ما بیان عروسی ، اما نمیدونم چه ویروسی گرفته بودن که کلی آب بدنشون دفع شد

و من ناچار به اورژانس زنگ زدم و بعد هم بردیمشون بیمارستان و .... تا امروز صبح که مرخص شد .

 

بنده ی خدا خیلی سختی کشید . به من هم اصرار کرد که حتما باید بری عروسی .

خلاصه مادر فربد بستری شدن و ما هم رفتیم عروسی.

وقتی وارد شدیم ، همه در حال رقص بودن . من _ بی بی رو از پشت بغل کردم و .........

بی بی کلی گریه کرد و سر و صورتم رو بوسه بارون کرد .

دائم میگفت "قربونت برم مادر ، بذار نگات کنم ... یعنی خودتی ؟ من زنده موندم و باز تورو دیدم

و بعد هم اقوام پدریم دوره ام کردن . خیلی این دیدار خوب بود ، خیلی به دلم نشست .

 

تمام دیروز هم با مادر فربد بیمارستان بودم و امروز هم که مرخص شد.

امدم بگم خیلی دوستون دارم . خیلی زیاد به شما وابستم و از صمیم قلبم ممنون محبتاتون هستم.

به زودی میام و مینویسم .